Ipar Afrikaren eta Hego Amerikaren arteko mugan, Ivy eta Jelloren ezkutuko seme-alabak balira bezala, Sheriff Mouloud y el Zorro Loco taldeak garage rock’n’roll zentzugabe, ulertezin eta suntsitzailea botatzen du.
Ipar Afrikaren eta Hego Amerikaren arteko mugan, Ivy eta Jelloren ezkutuko seme-alabak balira bezala, Sheriff Mouloud y el Zorro Loco taldeak garage rock’n’roll zentzugabe, ulertezin eta suntsitzailea botatzen du.
Tom Waits, Eddie Cochran eta punk basatienaren arteko gurutzaketa perfektua da… Eta bi tipo besterik ez dira! (edo banpiroak ote dira?)
Zikinak dira, kirastunak, diabolikoak, hartzituak, inguruko zulo zital guztietatik barrena noraezean dabilen bikote bat, zonbi, eskeleto eta mamuak atzetik daramatzan talde bat… Suntsituz aurrera egiteko, zapalduz aurrera egiteko, konbinazio honek bere garage-a erruktatzen du eta bere arima saltzen du, deabruaren azpikontratista moduko bat, albiste txarrak zabaltzen besteek onak bezala zabaltzen dituzten bitartean. Basatiak, bizi-biziak, lotsagabeak, sutsuak, kezkagarriak, leherkorrak, baina baita une batzuetan lasaigarriak ere: disko honek dena du zuen gustuko izateko.
Ez da inolako etsipenik, bikote hau izugarria da, kirasduna, beraz, deabruak bere festa-jantzia prestatu du eta bere bulkada-erreboltak izugarriak dira. Rock’n’rolla hori da, basatia, menderakaitza, eta melodia ikaragarriak ditu, aurpegi-keinuak eta masailezur-krispazio kontrolik gabeak eragiten dizkizutenak. Disko zoragarri bat da: zuzenekoetan « amorrua » agertzen da sistematikoki, inkantazioak, aldakak mugitzen dituen jendea, bere burua ahazten duena, talde magiko bat espirituan, eta seguruenik paregabea eszenatokian.
